“La stradina dei poeti” premia “A ce se fìgghie” di Gerardo Strippoli

Ancora riconoscimenti per la poesia in vernacolo coratino. “A ce se fìgghie” di Gerardo Giuseppe Strippoli si è aggiudicata la “menzione d’onore” nel concorso nazionale di poesia “La stradina dei poeti”.

Giunta alla decima edizione, la manifestazione ha selezionato una poesia per ogni anno. Per il 2015 è stata scelta un’altra poesia di Strippoli, “Chèssa tèrre”.

Di seguito entrambi i componimenti

A ce se fìgghie

Ognùne de nù ca vène o mùnne
nprìme c’accummènze ad’acchiamendà attùrne,
nsàupe a le regìstre du comùne
nu vè a segnà già qualchedùne.
nNòme, cognòme sùbbete pìgghie,
nquànne se nàte, a ce se fìgghie.
nAcchessì tu stè marcàte,
ntòtte la vìte ‘nzegnalàte.
nMò stè pure nu àlte fàtte
nca te ‘nzegnalàisce sàtte esàtte.
nE’ n’usànze d’ògne paìse
npe marchià a iùne precìse precìse.
nNan’avàste u cognòme,
nògne famìgghie tène u saupanòme.
nAccàmme ne màrchie tu àcchie appezzecàte,
ntu pùorte appìerse da tatarànne, dall’andenàte.
nPòte menì da ne mestìere, da ne prègge,
nda ne defètte, ne pìzze, nu aggègge.
nStè ferrètte, precìne, frascère,
narròbba gaddìne, u pulìte, cemenère,
ngiacchètte, cazzeuàgghie, peddetrìedde,
nscupètte, angàppa mòscue, scarparìedde,
nlùtte nìure, fermìche o cùle, u ariùse,
ngàtte màscue, spìla cecè, u pelùse,
nfrìdde me fàsce, paparùle, ‘ngecchèlle,
nla gattàuse, sapunètte, bretèlle,
ncàpe de mùorte, càpe de chiùmme, càpa tònne,
ntrènda capìdde, fifì, u papònne,
ntre còzzue, mìezze vènde, caserìedde,
nfresìlle, cascetàne, ciamarechìedde,
npècura mòrte, trendadù, settandùne,
nfreschètte, cìue-cìue, le mamùne.
nNe stàune tànde, megghiàre de scenìme,
ntùtte prìme du nòme u tenìme.
nNan pùote sfescì, nan ze sàlve na famìgghie,
npùre pù saupanòme te dìscene a ce se fìgghie.

Chèssa tèrre
nChèssa tèrre me tène attaccàte,
ncàpe e pìete me sènde afferràte,
naccàme nu àrve chiandàte a fùnne,
nca nan ze scummòve ce scòffue u mùnne.
nRe ràreche lònghe, fazzanùte, grànne,
nso chère d’attàneme de tatarànne,
nfàscene scì sùse rìtte fùste e crèste,
nsènza pavùre de vìende e tembèste.
nRe fògghie vìrde allàttene crescènne
na chère ràreche accàmme criatùre alla mènne.
nDa chèssa tèrre u sànghe mì èsse,
nme scòrre ìnde a re vène càlle, rùsse,
naccàmme la pèdde du zappatàure
nca de la tèrre pìgghie u chelàure,
nsànghe c’aggìre sènza fermàrse,
narrìve alle pìzze lundàne e spàrse.
nTèrra, tèrra nère ca tène u sapòre
nd’alìve, d’amìnue dùlce, de pemedòre.
nA chèssa tèrre u sànghe mì stè appezzecàte
accàmme u cherdàune de quànne so nàte.