U’ lupe e u’ agniedde n’ziste

Una nuova poesia in vernacolo di Benedetto Leo.

Nu agnìedde vècchie e scurcìgne,
stàie tranguìlle a vève o canalone
ca stè a la viè de Ruve….

Tutt’n’zìeme arrive ne lupe
falze e prepotente
pe na fàccia brutte….

S’avvecìne o canalone
nàune percè le tène sècche
ma pe fa lìte….

“Spìcciele de vève,
dìsce a u’ pòvere agnìedde,
percè stè a ònge l’acque
a mìche ca sòche u’ mègghie….”

U’ agnìedde ca nan èrre ciavàrre
sùbbete le dìsce:
“ghi nan t’ònge l’acque
ce la vève dòppe de tìche”

Ma cùdde dìsce tutte arrabbiàte
“iè accàmme iè,
tènghe fame e nan resiste chiù!!”

Ma u’agnìedde se màine n’drète
decènne o prepotènde:
“Sòche vècchie, sòche scurcìgne
tènghe la carna tòste
nan sò bbùone pe le dìente….

Dàmme adènzie:
vìene appìerse a mìche
fìnghe a la stàdde,
ca te fàzze assì nu agnìedde
giovene, tìenere, appòste pe tìche….”

A o’ lùpe ca le paràie già fàtte
pèrde fìnghe re vàve….

E, tutt’n’zìeme s’àrve la stàdde
ma, ‘mbèce d’assì nu agnìedde
ièsse na scuppettàte bene aggestàte….
e u’ lùpe iè remase felmenàte.